|
|
|
Zondag 20 juni
|
|
Koksijde
|
|
Foto's
|
|
|
Weeral:
eindelijk!!!!!
Verleden week was er al een poging om nog eens een benderit te rijden.
Eén batterij die dienst weigerde besliste daar anders over en uiteindelijk
werd er niet gereden, of toch enkel door Joost & Veronique: Molenwiekenlaan - Marktplein - Koffie met mislukte
taart - Molenwiekenlaan.
Niettegenstaande
dat de weersvoorspellingen niet echt zomer voorspelden, eigenlijk eerder
herfst dan lente, wagen we het er toch maar op om een ritje te plannen.
Nick
& Hilde blijven thuis om de studenten te steunen.
Paul & Hilde zijn laat aan deze middag en kunnen daardoor ook niet mee.
Kwart
voor twee rijden Joost en Veronqiue het
Marktplein op. ze stappen echter niet af zodat we direct kunnen vertrekken
(ik denk dat ze vrezen dat het opnieuw mislukte taart zou kunnen zijn, en nemen
geen risico).
We trekken dus onmiddellijk richting onze Belgische Kust, de GPS ingesteld
op De Panne.
We nemen de redelijk traditionele route over Menen en Ieper
richting Veurne. De ganse tijd valt het weer best
mee, wel heel veel wind, maar één enkele keer is het de zon gelukt om door
het donkere wolkendek te boren om ons te verwarmen.
Juist voorbij Veurne is het toch prijs, het
begint te regenen. Eigenlijk wat motregen, een motbui of wat mottigheid,
kortom een mottige bui. Eigenlijk het spreken niet waard want enkele
kilometers verder is het al voorbij. H et was toch genoeg om niet richting
De Panne te rijden maar het dichter gelegen Koksijde-bad
aan te doen. Buiten het centrum slaan we een straatje: de Joststraat. Dis is een straatje dat ons direct tot aan
de dijk brengt. Maar ook eentje die ons direct in een ‘windtrechter’
brengt. Het is alsof de weergoden hier nog eens alles extra uit de longen
halen, we waaien bijna uit onze kleren. Ons gezicht, de moto, onze kleren
en al de rest worden gezandstraald. Een gure en hele sterke wind zorgt er
voor dat de strand landinwaarts wordt verplaatst, en wij staan tijdelijk in
de weg.
|
|
|
We
boksen tegen de wind en het opwaaiend zand in tot op de dijk, waar we toch
na een wandeling van 100 meter de eerste drankgelegenheid binnenstappen:
restaurant Den Bollen Jan. Een warme chocomelk of koffie doet veel deugd
(op 20 juni zou toch eerder deugd hebben ene cola met veel ijs, of van een
frisse pint, maar ja ..)
Binnen is het lekker warm, en zelfs buiten doet de zon een poging om door
het wolkendek te breken, dus het zal toch nog goed komen ???
In plaats van een tweede drankje te bestellen, nemen we het wijs besluit om
toch een beetje meer te wandelen en te genieten van de, waarschijnlijk
toch, supergezonde zeelucht. Zeker vandaag, want die wordt aan een ijltempo
ververst.
We wandelen op de dijk richting Frankrijk en na enkele honderden meters
keren we terug, maar dan wel op het strand. Eerst door het mulle zand, de
heren lopen verder tot aan het water, de dames blijven dichter bij de dijk
(ze hadden door hun gebabbel zelfs niet gezien dat we dichter tot aan de
waterlijn zijn gegaan). De wind lijkt hier wat minder fel te waaien, en de
zon probeert er toch ook een beetje door te komen, de strandwandeling (etje) doet deugd. Het voordeel van dit weer is wel dat
je met een dikke motovest op het strand kunt
oplopen, zonder bekeken te worden door in bikini zonnende dames,
integendeel het strand ligt er verlaten bij.
|
|
|
|
Dicht
bij de moto’s klimmen we opnieuw de dijk op om ….. opnieuw een
drankgelegenheid binnen te wippen. Echt zoeken om een plaatsje te vinden
moeten we niet doen, integendeel. In merendeel van de horecazaken zit er
niemand, we hebben keuze zat. We kiezen er eentje waar er een teevee hangt,
zo kunnen we de match Italië-Nieuw Zeeland (1-1)
nog voor een deel bekijken.
We hebben het warm van de korte wandeling, zodat er nu al een Duvelke en een colalight in
gaat.
Het is vijf uur voorbij als we opnieuw richting moto’s vertrekken. Gelukkig
staan ze nog altijd recht en heeft de wind ze niet omver geblazen. Onze
twee machines zijn echter wel goed ingepakt in het zand, op de carrosserie,
het scherm en de spiegels hangt er een film van zand.
Een rustige, toch aangename rit brengt ons over Diksmuide
terug naar Kuurne. Een unicum bij de doortocht van IJzertorenstad:
we staan nergens in de file. Anders is het hier altijd aanschuiven, maar nu
…. op het gemak kunnen we doorrijden
Even na zes uur rijden we uitgewaaid Kuurne binnen, na één van de schaarse
ritten van dit jaar.
Met de vakantieperiode die er aan komt zullen er waarschijnlijk tot aan ons
verlof in Lacuisine
niet ritten meer bij komen.
|
|
|
|
Om 18.15 uur terug in Kuurne
Een rit van 141 km.
Joost & Veronique
Martin & Rika
|
|
